De kracht van Jiu jitsu

Jiujitsu

Als we kijken naar de diverse vechtsporten die er bestaan dan komt jiujitsu het dichtst bij het echte straatgevecht. Bij jiujitsu leer je technieken die zeer effectief zijn in een echt straatgevecht. Jiujitsu heeft eigenlijk geen beperkingen; je leert het gevecht in staande positie en je leert het grondgevecht. En vooral het grondgevecht is een belangrijk onderdeel van een echt straatgevecht.

Iedereen zou eigenlijk een vechtsport moeten beoefenen om zichzelf te kunnen verdedigen als het nodig is, want als we realistisch blijven dan moeten we toegeven dat het de laatste jaren steeds onveiliger is geworden. Zelfs overdag als je naar de supermarkt gaat kun je slachtoffer worden van zinloos geweld. Het zou jammer zijn als je achteraf moet constateren dat je “iets” had moeten of had kunnen doen…
Maar wat?! Ik ben zelf een aantal keren op straat aangevallen en door mijn training in het jiujitsu werd mijn belager het “slachtoffer” en zo hoort het te zijn! In de straatgevechten versloeg ik mijn tegenstanders met het grootste gemak. Ik kon mijn tegenstanders altijd overmeesteren door een klem of verwurging.

Geschiedenis van Jiu-Jitsu  

Jiu-Jitsu zou je kunnen vertalen als ”zachte kunst” het is een zelfverdedigingssport waarin kracht geen hoofdrol speelt en waarmee je in een paar seconden je aanvaller uitschakelt. Om jezelf te leren verdedigen tegen een aanvaller zijn jiu-jitsu-technieken effectief. Veel cursussen die worden gegeven in zelfverdediging maken gebruik van deze technieken. In jiu-jitsu wordt uitgegaan van een aanval zoals bijvoorbeeld wurgingen, middelaanvallen, slagen en schoppen. Bij de verdediging wordt er gebruik gemaakt van de beweging van de aanvaller. In veel technieken ga je mee met deze beweging en wordt een tegenhandeling uitgevoerd. Balans, reactie en controle zijn zeer belangrijk om de technieken goed uit te voeren. Veel jiu-jitsu technieken worden ook in andere vechtsporten gebruikt bijvoorbeeld in Aikido en Judo. 

Rond 1690 werkte en studeerde Akijama, een arts uit Japan, in China. Tijdens een bezoek aan een klooster zag hij een gevecht tussen een gewapende en een ongewapende man. Tot zijn verbazing wist de ongewapende man met een speciale gevechtsmethode het gevecht te winnen. Toen Akijama na vele jaren studie terug was in Japan en hij over deze technieken nadacht bleef hem een probleem dwarszitten. Hij wist nu wel de uitwerking van de grepen maar zelf had hij nog geen methode om zich te verweren als de grepen op hem werden toegepast.
In de winter zag hij hoe de takken van een kersenboom en een wilgenboom heel verschillend reageerden op de sneeuw die zij moesten dragen. De takken van de kersenboom braken af, terwijl de wilgenboom zijn takken liet afhangen waardoor de sneeuw er van afgleed. Akijama had nu ‘de oplossing’ van zijn probleem: “Meegeven om te Overwinnen“. Met deze gedachte als uitgangspunt lukte het hem om zich uit de moeilijkste grepen te bevrijden. De eerst stappen in jiu-jitsu waren gezet.
Al snel werd jiu-jitsu een populaire sport in Japan. Een van de bekendste beoefenaars van deze krijgskunst was Jigoro Kano de bedenker van het Judo. Veel later, pas aan het einde van de 19e eeuw, werd deze sport vanuit Japan verspreid en maakte de rest van de wereld kennis met het Jiu-Jitsu.

[adrotate banner=”3″]

Free fight

“Free Fight” betekent eigenlijk vrij gevecht. Er zijn verschillende benamingen zoals bijvoorbeeld Mixed Fight en Vale Tudo. Alle benamingen geven aan dat er verschillende stijlen gebruikt kunnen worden en dat verschillende vechtsporters met verschillende stijlen tegen elkaar kunnen vechten. Dat betekent dus dat een kick-boxer tegen een judoka kan vechten, of een bokser tegen een karateka. Tijdens een free fight gevecht kun je zien welke vechter of welke vechtstijl het meest effectief is. Ook tijdens het free fight zijn er natuurlijk regels. De regels zijn opgesteld om de vechters te beschermen. Ook kan de scheidsrechter te allen tijde ingrijpen om het gevecht te beëindigen. In Amerika bestaat al geruime tijd een kampioenschap – het UFC (ultimate fighting championship)-,waarin de beste vechters het tegen elkaar opnemen. Zo zijn er over de hele wereld verschillende competities onder verschillende benamingen en bonden. Toen het toernooi voor het eerst werd georganiseerd waren de regels nog niet zo streng. Ook waren er nog geen verschillende gewichtsklassen. De winnaar van dit toernooi was de Braziliaan Royce Gracie. Hij wist dit toernooi maar liefst 3 maal achter elkaar te winnen. Zijn vechtstijl was jiu-jitsu. De wereld van de martial arts kreeg toen te maken met een realistische vechtsport zonder showelementen en vooral de effectiviteit van deze vechtsport maakte grote indruk. Na deze toernooien is het aantal beoefenaren van jiujitsu flink toegenomen. Ook de vechtsporters zelf begonnen jiujitsu aan te leren omdat ze beseften dat ze in een dergelijk toernooi, met alleen het staand vechten, geen schijn van kans hadden tegen een vechter met een jiu-jitsu achtergrond.

De tijd in Nederland heb ik doorgebracht in de Servische samenleving. In deze periode heb ik me goed ontwikkeld als vechter.
Mijn vriendenkring bestond uit veel vechters; er bestonden ook verschillende stijlen en we leerden van elkaar tijdens de trainingen
Tijdens de trainingen kon ik laten zien dat ik in staat was iemand te verslaan zonder te hoeven stoten en trappen. Stoten en trappen zijn voor mij een secundair aspect in een gevecht omdat mijn achtergrond judo en jiu-jitsu is.

Op 14 jarige leeftijd maakte ik kennis met jiu-jitsu. Deze vechtsport boeide mij vanaf het eerste moment. Het werd een deel van mijn leven.
Op jonge leeftijd begon ik eerst met het judo zoals vele kinderen, maar al snel bleek dat het judo mij beperkte in het vechten omdat bepaalde (gevaarlijke) technieken niet zijn toegestaan. Wat mij het meeste aantrekt in het jiujitsu, zijn de klemmen en verwurgingen. Je hebt de mogelijkheid je tegenstander uit te schakelen zonder een klap te hoeven uitdelen. Je maakt gebruik van worpen, houdgrepen, klemmen en verwurgingen. 

• Worpen zijn erop gericht je tegenstander op de grond te werpen 
• Houdgrepen om je tegenstander onder controle te houden
• Klemmen deze zijn erop gericht je tegenstander tot opgave te dwingen
• Verwurgingen zijn erop gericht om je tegenstander te laten inslapen.

Jiu-jitsu op Curaçao

Op Curaçao werd meestal gesproken over kickboxen; over judo hoorde je wel eens iets, maar over jiu-jitsu werd er al helemaal niet gesproken.
Het verbaasde mij dat de meest effectieve vechtsport niet bekend was onder de jeugd, terwijl het in de Free Fight-wedstrijden altijd duidelijk naar voren kwam dat de vechters met een achtergrond in het grondgevecht (Jiujitsu, Judo, worstelen en grappling) een grotere kans hebben de wedstrijd te winnen. Ook als je kijkt naar het straatgevecht dan zie je dat een gevecht vaak eindigt op de grond en juist als je dan de vaardigheid hebt om op de grond door te vechten, dan is de kans heel groot dat je de tegenstander verslaat ook al zou die groter en zwaarder zijn. 

Ik ben bij verschillende scholen gaan kijken of er free fight werd gegeven, maar nergens hield men zich met free fight bezig. Ik begon toen zelf free fight wedstrijdjes te organiseren en in deze wedstrijden liet ik zien wat de basis is van free fight en de basis is jiu-jitsu. Ik liet mensen kennis maken met een andere vechtstijl namelijk de stijl van verwurgingen en klemmen, ik liet de mensen zien dat er meer mogelijkheden zijn om je tegenstander te kunnen uitschakelen.
Ik besloot toen Dito Gois Andrade te trainen; binnen drie maanden werd hij Curaçaos judo kampioen, hij versloeg vervolgens in free fight wedstrijden jongens die 10 tot 30 kg zwaarder waren dan hij. De kracht van jiu-jitsu maakte dat hij met gemak zijn tegenstanders versloeg. 

Mijn leerlingen leren dat ze altijd een gevecht op straat moeten ontlopen, want hun tegenstander is onwetend en ik wil dat ze hun potentiële tegenstander een vernedering besparen. In gevallen van nood mogen ze zich zeker verdedigen, en achteraf zal ik met ze evalueren of ze de juiste technieken hebben toegepast.

Ik probeer jiu-jitsu onder de jeugd te promoten om ze kennis te laten maken met een andere benadering van zelfverdediging. Dit doe ik door lessen te geven in Jiu-jitsu onder de naam van onze school “MEDINA Grappling”. Jiu-jitsu is vooral geschikt voor wat oudere mensen en de kans op blessures is klein omdat je tijdens trainingen de klemmen en verwurgingen rustig opbouwt zodat er genoeg tijd is om af te kloppen (op te geven).
Ik kan jiu-jitsu aanbevelen aan alle 60 plussers. Voor deze groep is zelfverdediging heel belangrijk. Behalve dat je leert vechten ben je bezig met je lichaam; je bent bezig met sport, het geeft ontspanning en je komt in contact met andere sportbeoefenaars.
Wees preventief  en leer je zelf beschermen, denk niet dat je kan vechten omdat je ooit iemand een bloedneus hebt bezorgd 20 jaar geleden. Als je 100 kg kan tillen in een fitnesscentre betekent het niet dat je ook kan vechten. Als je dat denkt dan houd je jezelf voor de gek. Door je zelf te trainen in zelfverdediging en met name in jiu-jitsu kun je jezelf weer een stuk veiliger voelen, waar je ook gaat.

Voor meer informatie kunt u contact opnemen met Christian Tjon, via Sta. Rosa Sports Medicine Institute; tel: 7672300

Door: Christian Tjon, fysiotherapeut

[adrotate banner=”11″]