Seksuele intimidatie of liefkozing

Waarom raken wij elkaar aan? 

U staat er niet bij stil hoe vaak mensen elkaar aanraken. Soms per ongeluk, soms opzettelijk, vaak cultuurgebonden en vaak uit verlangens. Aangeraakt worden kan aangenaam en vertrouwend aanvoelen maar kan soms ook intimiderend, bedreigend of zelfs kwetsend zijn. 

Het aanraken kan verdeeld worden in
a: het aanraken van het eigen lichaam (autocontact of zelfintimiteit)
b: het aanraken van het lichaam van een ander persoon (allocontact).

Autocontact

Bij het autocontact vallen de handelingen of bewegingen meestal onder bewegingen die geruststellen, troosten of beschermen. We kennen bijvoorbeeld de strelende beweging die iemand maakt over zijn eigen arm bij verdriet. Of iemand die zichzelf als het ware beschermt door de armen gekruist voor het lichaam te houden bij het binnenkomen van een zaal vol mensen. 

Allo-contact 

Allo-contact is misschien belangrijker vooral bij pasgeborenen, baby’s en kinderen. Zelfs de aanraking van de moederbuik tijdens de zwangerschap is belangrijk voor de ongeboren baby.
Diverse onderzoeken hebben uitgewezen hoe belangrijk het aanraken en strelen is voor de groei, de weerstand (het versterken van het immuunsysteem) en voor de ontwikkeling van het kind. Het is duidelijk dat aanraken, net als eten en drinken, een eerste levensbehoefte is.
Babyratjes krijgen een prikkel van ‘moederrat’ door middel van het likken waardoor de groei bevorderd wordt. Stopt de moeder met likken dan stopt het groeien. 

De tastzin 

De tastzin is een belangrijk en ook het grootste zintuig. Het aanraken in de vorm van liefkozing kan stress verminderen. Vaak bekennen we het niet maar iedereen heeft een omhelzing, een knuffel of ten minste een arm om de schouder nodig. Een omhelzing kan emoties doen ontladen. Op momenten van intens verdriet pakken mensen elkaar vast, met de armen om elkaars schouders en dan wordt er stevig uitgehuild. De schouders zijn de geschiktste plekken daarvoor. Bij een troostende aanraking worden de handen nooit om de heupen of billen geslagen; dat zijn juist de plekken voor liefkozing en die zijn alleen bestemd voor geliefden of de partner. Couveusebaby’s worden vanaf de jaren tachtig gestreeld en aangeraakt omdat in een Amerikaans ziekenhuis ontdekt werd dat de couveusebaby’s die gestreeld werden in gewicht toenamen en rustiger waren. 

Niet overal wordt het aanraken ervaren als een gereedschap om je rustig te voelen of om stress te verminderen. Aanraken kan ook bedreigend zijn, of iemand intimideren. In Amerika (vooral) is het niet verstandig om iemand aan te raken. Het aanraken mag, kan en zal heel snel ervaren worden als seksuele intimidatie. Ook het aanraken van (andermans) kinderen wordt met argwaan in de gaten gehouden door de wet, buren en zelfs de ouders. Een beschuldiging van seksuele intimidatie kan u uw carrière kosten of een smet werpen op je reputatie; zelfs een gevangenisstraf is mogelijk. Zelfs in de medische wereld is het aanraken aan banden gelegd. Patiënten mogen alleen aangeraakt worden als het strikt noodzakelijk is. Een arts geeft een patiënt geen omhelzing, knuffel of een zoen. 

De meeste autocontacten zijn de aanrakingen van het gezicht. Het aanraken van het hoofd, de lippen, het strijken over de kin, handen gesteund tegen de slapen of tegen de wang. Vrouwen strelen zichzelf vaker dan mannen. Vooral het strijken over de haren wordt vaker gedaan door de vrouw. Met het strijken over het haar maakt de vrouw zich steeds weer even ‘mooi’. dit gebaar heeft altijd iets ‘sexy’ en daar maken de reclamewereld en modellen goed gebruik van. 
Bij spanning zien we ook dat mensen snel geneigd zijn om hun eigen hand vast te houden. Het vasthouden van de dijen en het omarmen van de benen, waarbij het hoofd op de knieën gelegd wordt zien we bijna uitsluitend bij vrouwen. Alleen bij eenzaamheid of verlegenheid kan dit gebaar of deze houding bij jongens gezien worden. Echt mannelijk en stoer is het zeker niet. 

Taboezones

Op het lichaam bestaan er ook delen die ‘verboden terrein’ zijn voor anderen. Deze verboden delen van het lichaam waar anderen niet aan mogen komen heten ‘taboezones’. De delen die wel aangeraakt morgen worden heten ‘openbare zones’. De openbare zones zijn afhankelijk van de persoon, cultuur en de relatie tot de andere persoon. De handen bijvoorbeeld zijn echte openbare zones. De geslachtsorganen, borsten en billen zijn niet voor iedereen toegankelijk en zijn daarom echte taboezones. Voor ouders bij hun baby’s en geliefden zijn alle delen van het lichaam toegankelijk. Naar gelang het kind groeit, worden de taboezones groter. Vooral wanneer het bewustzijn van het lichaam sterker wordt, in de puberteit, dan mogen papa en mama niet zomaar meer overal aan zitten. 

Uit een Amerikaans onderzoek is gebleken dat:

1. moeders bij hun zonen het hoofd en de armen minder aanraken dan bij hun dochters
2. moeders bij hun dochters de borst minder aanraken dan bij hun zoons
3. vaders bij hun zoons de haren, het gezicht, de hals en de schouders minder aanraken dan bij hun dochters
4. twee vriendinnen elkaar de schouders, de borst en de benen minder aanraken dan bij vrienden
5. twee vrienden bij elkaar de haren, het gezicht, de hals en onderarmen minder aanraken dan twee vriendinnen
6. vrouwen de knieën van hun vrienden minder aanraken dan de mannen bij hun vriendinnen
7. mannen de borsten en de heupen bij hun vriendinnen minder snel aanraken dan de vrouwen bij de mannen.
8. het onderlichaam van de man gemakkelijker toegankelijk is voor vrouwen dan het onderlichaam van de vrouw voor de man.

China

Taboezones kunnen ook per cultuur of land verschillen. Zo is de hals bij een meisje uit Japan een net zo sterk taboe als de borsten. Beide lichaamsdelen vallen onder erotische zones. In Thailand mag een meisje in verband met religieuze regels, niet op haar hoofd aangeraakt worden. 
In China was het vroeger zelfs voor de dokter verboden om de vrouw aan een lichamelijk onderzoek te onderwerpen. Naast het bed van de zieke vrouw zat altijd de wakende echtgenoot die elke handeling van de ‘bare-foot-doctor” (de plattelandsdokter of kruidendokter) nauwkeurig in de gaten hield. Het is dus niet vreemd dat juist de Chinese geneeskunde diagnostische technieken beheerst waarvan de Westerse geneeskunde totaal geen weet heeft. Technieken zoals de polsdiagnose, waarbij aan de pols gevoeld kan worden hoe de twaalf organen functioneren, en de gezichtsdiagnose, waarbij elk deel van het gezicht in relatie gebracht wordt met een orgaan. Daarnaast kent de acupuncturist nog andere diagnostische methodes zoals stemdiagnose (hieraan kan de kracht van de longen en het hart gediagnosticeerd worden), nageldiagnose (de nagels geven de kracht van de lever en galblaas aan), voet- en handdiagnose en de oordiagnose (op de voeten, handen en oren liggen punten die in relatie staan met alle organen en lichaamsdelen. 

Intermenselijke relatie

In de dagelijkse intermenselijke relatie raken we elkaar aan door elkaar te omhelzen, geven een klopje op de schouder, we slaan een arm om de schouder of het middel (dit wordt al wat intiemer), geven elkaar de hand. Al deze handelingen gebeuren op bepaalde momenten en zijn vaak afhankelijk van de relatie met de persoon die aangeraakt wordt. Een vreemde raak je niet zomaar aan. Anders is het in bepaalde culturen zoals in Latijns-Amerikaanse landen. Een Venezolaan zal u tijdens een gesprek vaker aanraken dan wanneer u met een Amerikaan een gesprek voert. 

Het aanraken van eigen lichaam en het lichaam van anderen is dus belangrijk maar heeft wel beperkingen. 
Enkele feiten op een rij:
– het lichamelijk contact tussen u en uw baby is heel belangrijk; vaak strelen, aaien en liefkozen is goed voor de lichamelijke ontwikkeling, groei en afweersysteem van uw baby
– geef uw kind vaker een knuffel
– begrijp ook dat uw puber plotseling niet meer omhelsd of over het bolletje gestreeld wil worden; en zeker niet in bijzijn van zijn leeftijdsgenoten
– iedereen heeft op zijn tijd een ‘hug’ nodig; een stevige omhelzing doet veel meer dan drie zoenen op de wangen.
– een klap op de billen van een onbekende geven is vragen om grote problemen.