Gesprek met Kevin Roovers
Eindelijk kan ik nu mijn droom werkelijkheid maken
Vanaf mijn prille jeugd merkte ik dat ik last had van het rechteroog. Ik moest in de klas altijd vooraan zitten om alles op het bord goed te kunnen lezen. Als je klein bent, besef je het niet en je denkt dat het wel goed komt. Ik merkte dat ik met driedimensionaal zicht moeite had om de plaatsjes te bekijken. Iedereen kon in die plaatjes wel meerdere figuren of tekeningen zien, maar ik kon er nauwelijks één zien.
Als kind heeft m’n moeder me vaak van de ene oogarts naar de andere gebracht. De één liet me een ooglapje dragen, de andere gaf me weer een bril of schreef een pilletje voor. Geen enkele arts gaf me hoop; ik moest er maar mee leren leven. Niemand vertelde me echter hoe. Op mijn 6e jaar had ik al een bril; ooglapje had ik op mijn vijfde jaar in de eerste klas. De kinderen op school hadden een goede reden om me te pesten. Kleine pestkoppen waren dat allemaal, want ik zag er anders uit. Wat wil je, op je vijfde jaar als piraat rondlopen. De artsen diagnosticeerden altijd een ‘lui oog’. Mijn moeder vertelde me dat mijn oog niet goed was en als kind vraag je niet verder.
Met studeren ging het gelukkig altijd goed. Ik was altijd de beste van de klas en heb mijn studie helemaal kunnen voltooien.
Mijn grootste passie was ‘vliegen’, eigenlijk al zolang ik me kan herinneren. We woonden vroeger naast de luchthaven van Antwerpen en vliegtuigen fascineerden me altijd. Op een dag was er een vliegshow en ik was echt enthousiast om eindelijk eens een echte cockpit van binnen te zien. Ik wist toen al definitief dat ik piloot zou worden.
Ik verzamelde vliegtuigen ….en doe dat eigenlijk nog steeds. Op 12-jarige leeftijd is het hele gezin naar Curaçao vertrokken en daar heb ik mijn schoolopleiding afgerond.
Ik heb een lui oog en daar heb ik mee leren leven. Ik heb nooit problemen gehad met het vliegen, instrumenten lezen en navigatie. Mijn linkeroog was zo goed dat het de functies had overgenomen van mijn rechteroog en ik merkte daar niet veel van. Wel als ik moest lezen dan draaide ik met mijn hoofd. Op de navigatiemappen moest ik met mijn linkeroog lezen, dus dan draaide ik naar rechts met het hoofd en schakelde op die manier mijn luie oog uit. Soms bedekte ik het luie oog om te kunnen lezen. Dat was allemaal normaal voor mij.
Ik leefde altijd met een druk in het hoofd, achter het oog. Als ik op het oog drukte dan leek het wel alsof het zou ontploffen. Een vreemd gevoel dat allemaal.
Als ik fietste ging het altijd mis. Ik maakte altijd brokken, omdat ik aan de rechterkant van mijn lichaam niet kon zien. Dus alles aan de rechterkant miste ik en realiseerde dat altijd na het horen van een klap en het voelen van een klap. Een deur die openstond, of een muur, meestal verkeersborden, daar vloog ik altijd tegenaan. Waarom heeft men toch alles aan de rechterkant geplaatst? Waarom niet links? Dicht bij mijn huis was er een parkeerplaats en om die te bereiken moest ik altijd het hoekje om. Op de parkeerplaats kon je lekker fietsen, want dat was groot en ruim. Het probleem was echter de parkeerplaats bereiken. Daar stond altijd een muur die voor mij eigenlijk onzichtbaar was. Elke keer zat ik weer tegen de muur met mijn fiets. Thuis gekomen zei mijn moeder altijd wanneer ze de bulten en schrammen zag “is het weer zover Kevin?”. Nu kan ik er om lachen. Toen niet. Ik was boos en verdrietig tegelijkertijd. Je leert wel leven met een handicap, maar via een pijnlijke weg.
De grootste problemen zijn 6 jaar geleden, op mijn zeventiende jaar, begonnen. Toen kreeg ik de grootste teleurstelling van mijn leven. Op mijn zeventiende ben ik begonnen met vliegen bij de aëroclub op Hato. Voordat je met de opleiding begint moet je naar de vliegmedische arts. De arts zei dat ik mijn vliegbrevet A wel zou kunnen halen, maar verder dan dat kon ik niet gaan vanwege mijn zicht. Weer mocht ik van een medicus horen dat er niets meer aan het oog te doen viel. “Je kunt onmogelijk verder dan dit gaan” zei hij. Alles, mijn dromen, mijn wens, mijn leven stortte in.
Ik heb mijn vliegbrevet A gehaald maar de teleurstelling was groot. Ik vloog voordat ik kon autorijden en besefte toch dat ik niet verder kon, hoe graag ik het ook wilde. Ik had al plannen gemaakt om in Florida te gaan studeren en mijn vliegbrevet B3 te halen. B3 geeft je de mogelijkheid om kleine transportvliegtuigen te besturen. Dat kon allemaal niet meer.
Ik ben maar verder gegaan met school en steeds op zoek geweest naar iets dat me ooit weer zou boeien. Ik ben toen bij een isolatiebedrijf gaan werken, maar ik was daar nooit echt blij mee. Je doet het maar omdat je niets anders kunt doen.
Alle alternatieven die met de luchtvaart te maken hebben, zoals vliegtuigmechaniek en logistiek heb ik bekeken, maar ook dat boeide me niet zoals het vliegen. Via een vriend hoorde ik over het beroep luchtverkeersleider en dat leek me wel wat. Daar zijn er ook restricties in verband met de ogen, het zicht en het aankunnen van hoge psychische druk, zoals op een moment dat er een aantal vliegtuigen in de lucht is, die je moet controleren en veilig naar hun bestemming moet loodsen. Luchtverkeersleider leek me dus wel wat. Ik heb alle informatie ingewonnen, maar ik dacht dat het me toch niet zou lukken aangezien het oog zo bar slecht was dat ik wel was afgeschreven voordat ik me ooit kon inschrijven voor deze opleiding.
[adrotate banner=”4″]
En toen brak er plotseling een nieuwe dag aan….
Mijn moeder was onder behandeling van een acupuncturist en zij spoorde me aan om toch eens een keer met die acupuncturist te gaan praten over de mogelijkheden voor mij om toch de klachten van het oog leefbaar te maken. Ik had mijn reserves omdat ik al van verschillende artsen had gehoord dat er niets aan het oog te doen valt; geen laser, geen operatie, geen niets. Toevallig moest ik toch naar de fysiotherapeut voor een sportblessure dus koos ik voor dezelfde fysiotherapeut die ook acupuncturist is.
Met een beetje scepsis heb ik een afspraak gemaakt om die vreemde Chinese geneeswijze te proberen. De acupuncturist was de eerste hulpverlener die mij niet direct zei dat er niets aan gedaan kon worden, maar integendeel juist zei dat het de moeite waard was om daar alles aan te doen. Eindelijk leek het alsof iemand wist waarover hij sprak. Het hele lichaam werd bekeken en niet alleen het ‘luie oog’. Zelfs mijn voedingsgewoonten werden doorgelicht en er werden veranderingen aangebracht die volgens de acupuncturist noodzakelijk waren om te voorkomen dat er meer schade gebracht zou worden aan de energie die het oog verzorgt. Energie? Het is toch een oog dat zichzelf verzorgt? Door de uitleg en de behandeling van de acupuncturist ben ik, letterlijk en figuurlijk het lichaam en met name mijn ogen, anders gaan zien.
Na de derde behandeling merkte ik kleine verbeteringen. Ik had geen druk meer op het oog en het oog dwaalde niet meer af zodat ik zoals gewoonlijk helemaal scheel ging zien. Dat was voor mij al heel wat. Ik heb in totaal acht behandelingen gekregen met grandioos resultaat. Ik kan nu gewoon lezen; ik kan vanaf een afstand gewoon naar de televisie kijken en de ondertiteling lezen. Ik kan nu gewoon schrijven zonder mijn hoofd helemaal te draaien om alleen met het linkeroog te kijken. Eindelijk kon ik na 22 jaar ineens, binnen enkele weken normaal zien en voelde mij bevrijd. Eindelijk had ik het gevoel geen beperkingen meer te hebben.
Dit heeft me zoveel zekerheid gegeven dat ik me heb aangemeld bij de Koninklijke Militaire Hogeschool in België. Nu ga ik mijn droomwens in vervulling laten gaan! Geen medische controleur zal mij nu meer kunnen tegenhouden. Geen lui oog meer! Ik ben blij, nee, ontzettend blij dat ik nu voor deze uitdaging sta.
Het autorijden gaat ook veel beter, vooral ’s nachts; vroeger zag ik de mensen aan de kant van de weg niet goed, vooral in het donker. Nu wel en het gaat prima. Die parkeerplaats en de muur daar heb ik geen problemen meer mee. Ja, nu kan ik er wel om lachen.
Ik heb het nooit opgegeven. Ik heb het altijd aan mijn ouders en aan mijn vriendin gezegd: “als er ooit iets aan mijn oog gedaan kan worden dan ben ik meteen weg; al moet ik daar voor naar China”. Het gekke is dat ik met de Chinese geneeswijze toch letterlijk een beter zicht heb gekregen.
Nu ben ik er van overtuigd dat niemand ooit moet stoppen met zoeken. Blijf zoeken en vechten voor je droom en maak het een realitieit.
Jammer dat het niet bekend is, want wie weet hoeveel andere mensen er nog rondlopen met klachten waar ze “mee moeten leren leven”. Ieder mens moet blijven streven naar optimale gezondheid. Ik denk dat we nog zoveel kunnen leren van andere vormen van geneeskunde en dat we niet koppig moeten volhouden dat de Westerse mens de enige is die superontwikkeld is. Blijkbaar zijn er oude geneeswijzen die enkele geheimen van het menselijk lichaam kennen waar de westerse, “ontwikkelde” mens nog niet van gehoord heeft (of wilt horen).
Over 10 jaar, als ik klaar ben met mijn studie en enkele jaren ervaring heb opgedaan, dan kunnen ze me zeker zien landen op het vliegveld Hato. Ik ga voor mijn droom!
Je kunt me nu gemakkelijk op straat herkennen.… ik ben die jongen zonder bril en met een glimlach!
Kevin Roovers
[adrotate banner=”11″]
